Hayom Yom

(Continuation of Kislev 23): An explanation of the three verses beginning l'chu n'ran'na, in a manner meaningful to everyone, is as follows: Wednesday, we begin thinking: What will we have for Shabbat? This is a concern in the literal sense and also spiritually, "how can we Shabbos" (i.e. make a real Shabbat)? After all, every person is quite different on Shabbat than on a weekday. So we become a bit despondent. The solution is l'chu n'ran'na ("Come let us sing"), have faith, trust. Comes Thursday, it is now closer to Shabbat and we still have nothing. It doesn't seem to "n'ran'na" so easily and we realize we must do something. So we study Chassidus Thursday night, so that by Friday we sense the depth of "...for the L-rd is a great G‑d and a great King[1]..."; and with this a Jew "can Shabbos."

During Mincha, tachanun is omitted.

Compiled and arranged by the Lubavitcher Rebbe, Rabbi Menachem Mendel Schneerson, of righteous memory, in 5703 (1943) from the talks and letters of the sixth Chabad Rebbe, Rabbi Yosef Yitzchak Schneersohn, of righteous memory.

Tehillim 95:3, opening Friday-night prayers.

[המשך]. ביאור ג' הפסוקים - לכו נרננה - ע"פ [על פי] מדה ממוצעת מדת כל אדם: מיטוואך, אז מען הויבט אן טראכטען וואו וועט מען נעהמען אויף שבת, הן בפשטות און הן מיט וואס וועט מען שבת'ן - יעדער איד איז דאך שבת גאר אנאנדערער - ווערט מרה שחורה'דיג, איז די עצה, לכו נרננה, בטחון. ווען עס קומט דאנערשטאג, עס ווערט נעהנטער צו שבת, און עס איז נאך אלץ ניטא, איז יעמאלט נרננה'ט זיך ניט, מען פארשטעהט אז מ'דארף עפעס טאן. איז אז מ'זיצט דאנערשטאג'דיגע נאכט און מ'לערענט חסידות, יעמאלט איז פרייטאג דערהערט מען כי א-ל גדול גו' ומלך גדול גו', און מיט דעם שבת'ט א איד. במנחה אין אומרים תחנון.